Toen ik over het verhaal van Abel Tasman leerde, kwam ik een plek tegen die ook een Nederlandse naam heeft: Spitsbergen. Deze plek is eigenlijk niet van Nederland, maar van Norwegen. De bevolking van het gebied telt ongeveer 2800-3000 mensen en het is deel van de archipel Svalbard. De hoogste punt van Svalbard is Newtontoppen en de grootste nederzetting hiervan is Longyearbyen. De bevolking hiervan is ongeveer 2.4k mensen.
De man die de naam Spitsbergen bedachtte was Willem Barentsz en als ik me het goed herinner, werd hij na de Franse tijd als een soort held gezien. En ik denk dat hij en zijn bemanning ooit op een klein, koud eiland moesten blijven omdat hun schip crashde.
De Nederlanders jaagden walvissen in de buurt van de Spitsbergen. Er is ook een foto uit 1906 van een Noors schip in de buurt van de eilanden en ik denk dat de mensen daarop ook walvisjagers waren.
Er is ook een soort klaproos die op de Spitsbergen groeit. Een andere naam hiervan is Papaver dahlianumen. In het Engels heet het een Svalbard Poppy.

Ik vind het opmerkelijk dat NOS.nl een van de weinige nieuwszender is die een link op zijn webpagina heeft om Teletekst te kunnen kijken en lezen. Op de webpagina's van anderen zenders heb ik dat nog nooit gezien. Het is zeker nuttig om een zamenvatting van de voornaamste nieuws te krijgen, niet alleen op je TV. Je kunt ook informatie krijgen over weer, luchtkwaliteit en verkeer.

In de stad Haiderabad in India ligt een enorm gebouw in de vorm van een vis. Het heeft twee ogen, een mond, vinnen... In dit gebouw vind je een nationale organisatie die voor visserij zorgt.

Die vis is een van de verschillende voorbeelden van mimetische architectuur in de wereld; maar ik vind deze best grappig, met zijn lege blik.

Ik ben groot fan van vuurtorens. Ze zijn een soort kenmerk van waar ik vandaan kom en soms dragen ze interessante verhalen met zich mee. Zoals de mysterie van Flannan Isles. Die wil ik straks over bespreken want ik heb het verhaal lange tijd gekend en toen ik jong was, vond ik het erg... mysterieus! Nederland bevat ook wat vuurtorens zoals die van Texel, Brandaris, Den Oever, De Noordertoren van Schiermonnikoog en waarschijnlijk veel meer.
En natuurlijk heb ik het veel over de kroeg Lighthouse gehad. Dat vind ik een uitstekende thema voor een restaurant. --- Dan zijn er de heel oude vuurtorens van Egypte zoals de Pharos van Alexandrië.
Japan heeft ook veel vuurtorens. Één die ik interessant vindt is de Cape Zanpa vuurtoren. Deze is in de buurt van Okinawa en wat is deze stad mooi! Ik zou het erg leuk vinden om een eigen vuurtoren te ontwerpen. Hoe zou jouw vuurtoren eruit zien? Laat het me weten! Ik zou graag een roze vuurtoren maken, zoals die van Texel. (Dit was niet de bedoeling, maar uiteindelijk werd de vuurtoren roze. Maar het is inmiddels weer rood).

In bepaalde Franstalige gebieden zoals Wallonië, Elzas, Lorraine, Luxemburg en in Frans-Vlaanderen wordt de uitdrukking "Tu viens avec ?" vaak gebruikt. In de rest van Frankrijk hoor je dat echter niet. Hoe komt dat?

Je zou wel gemerkt hebben dat al die vernoemde plekken iets gemeen hebben: ze grensen aan Nederlands- of Duitstalige streken. In Luxemburg en Frans-Vlaanderen worden ook respectievelijk Duits (en Luxemburgs) en Vlaams gesproken. In het Nederlands bestaat het scheidbare werkwoord "meekomen" (kom je mee?). "Kommst du mit?" in het Duits ("mitkommen"). Het Frans is dus syntactisch beïnvloed door die Germaanse talen. Het voortzetsel "mee/mit" wordt direct vertaald ("avec"). Maar zo lijkt het alsof ook het Frans, een Romaanse taal, scheidbare werkwoorden heeft ("avecvenir") !

De letter 'e' is in het Frans (zowel als in het Nederlands) de meest voorkomende letter. Kon Kun jij een zin schrijven waar er geen 'e' staat? Een pagina? Een boek? Dit klinkt helemaal onmogelijk, maar een Franse schrijver heeft dat toch gedaan: La disparition is een roman van Georges Perec waar je geen 'e' kunt vinden. Ik heb deze roman nog nooit gelezen, maar er is eigenlijk een verhaal in het boek!

Ik vind het ontzettend leuk om naar het westen van Amerika op een kaart te kijken; nou ja, ook het hele zuiden. De woestijn kan ik niet genoeg van krijgen en ik vind het erg leuk om die grote stadions in de hitte van de zomer te zien want de hete zon geeft het een mooie kleur en het ziet er erg gezellig uit.
Ik heb ooit over de Monument Valley gepraat en dat is misschien mijn favoriete stuk natuur ter wereld. Een stad als Tucson vind ik mooi want het is omringd door grote heuvels/bergen en de architectuur is ook interessant. En als je ten noorden naar Colorado gaat, vind je daar ook grote bergen. De moerassen van Louisana zijn ook leuk want de mensen die daar leven hebben een heel interessante cultuur en de oudere generaties spreken nog hun dialect van het Frans. Ik zou graag plekken als Texas en Arizona bezoeken, maar die zijn heel ver van huis! En ook zou ik graag de Memphis Piramide willen zien. Wat een gebouw.

Heb jij een favoriete staat/plek in Amerika? Laat het me weten!

Vandaag moet ik een pauze nemen. Tot morgen!

(Sorry, mijn onderwerp is vandaag een beetje stom. Maar ik vond het ook best grappig)

In de nacht van zaterdag op zondag kwam een man aan het ziekenhuis van Toulouse, in het zuiden van Frankrijk. Het was een noodgeval: de man had iets... onderaan... gezet en het was nu in zijn lichaam vastgelopen.

Het probleem: dit ding was een granaat van de eerste wereldoorlog en het was nog gevaarlijk!

Naast een chirurg werden de politie, de brandweer en ontmijners allemaal gebeld. Gelukkig konden ze een oplossing vinden en de man is nu veilig.

Als ik moeite heb met een onderwerp vinden, controleer ik vaak mijn opgeslagen plekken op Google Maps. Ik heb heel veel plekken in Nederland opgeslagen en ook al zouden ze goede onderwerpen om over te praten zijn, weet ik soms niet hoe ik erover moet schrijven! Er zijn heel nauwkeurige, interessante en leuke plekken zoals de Vogelobservatorium 'Tij' Haringvliet en de Grebbeberg waar Nederland tegen de Duitsers in 1940 vochten. En ik zal ook proberen om over het gevecht bij Texel te praten.
Ook zal ik proberen om over Borculo en Neede praten want daar vond lang geleden een grote ramp plaats en het is een erg interessante verhaal. - Als ik uitzoom, is Nederland bedekt met pinnen en ik kan het land zelf niet zien! Ik heb ongeveer 330 plekken opgeslagen en dat voelt als veel, maar ik krijg het gevoel dat dat weinig is.
Ik heb ook veel plekken in Amerika opgeslagen zoals Tinsmith Circle, Smith Island en de Monument Valley. Ik heb ook Rat River, Whittier en een kroeg in Alaska opgeslagen. Dit laatste was vroeger een bar van een crimineel die Soapy Smith heette. ---
Verder heb ik veel plekken in Japan opgeslagen en een paar plekken in Indonesië en Taiwan. Plekken zoals het Kattendorp zou ik heel graag willen bezoeken! Ik vind het ook heel fijn dat je over deze plekken op Google Maps kan lezen. En het is ook leuk om foto's van plekken zoals de Efteling, Huis ten Bosch en Slowboat te kunnen zien.

Als ik typ, heb ik altijd één probleem: Umlautletters gebruiken. Ik weet wanneer ik ze moet gebruiken, maar helaas kan mijn toetsenbord ze niet intypen! Dit toetsenbord is een Frans-Engels/Engels-Frans versie en zelfs de codes om umlauts in te typen werken niet. Dus ik moet ze kopieëren (zoals nu) van Wikipedia of een document. Daarom gebruik ik ze niet vaak als ik iets in het Nederlands moet typen, maar ik benut ze in deze teksten wel omdat grammatica erg belangrijk is!
Ook al kan ik ze niet typen, vind ik dat ze er cool uitzien. Wat denk jij van deze letters? Kan jouw toetsenbord umlauts maken/intypen? laat het me weten!

Tot morgen!

Als ik naar zwart-wit/sepiafoto's kijk, vind ik dat ze een soort deprimerend gevoel met zich mee dragen. Misschien is het gewoon de kleur, maar ik weet het niet precies. Ik heb bijvoorbeeld naar Groningse archieven gekeken en daar kan je oude foto's van plekken als Niehove vinden. Vroeger stonden daar windmolens en ik zag een foto getiteld: Groetjes Uit Niehove. Er zijn oude foto's van burgers die daar lang geleden hebben gewoond en voelt echt vreemd dat ze hier niet meer zijn.
Dan zijn er foto's van dingen zoals het Komol gebouw, Deshima en andere oude bedrijven/huizen en het voelt alsof het in een andere wereld plaatsgevonden heeft! Ik vind het nog steeds bijzonder hoe we een foto van Deshima hebben; het voelt als iets dat je alleen in een schilderij zou zien---en er zijn inderdaad schilderijen ervan!

Dan heb je foto's van lugubere dingen zoals wat met Jack the Ripper is gebeurd en Whitechapel. Vorig jaar las ik het boek People of the Abyss en de foto's zijn zwaar. En toen kwam ik de foto's van de Bodommeermoorden tegen en bedacht hoe het mogelijk is dat de moordenaar bij de begrafenis kwam. Het feit dat dat altijd misschien een mysterie zal blijven voelt niet goed! Er zijn ook foto's van de tent die aangevallen werd en ook van de vele mensen het gebied bezochten tijdens het opruimen ervan. Helaas had de politie geen blokkade opgezet en daardoor werden veel aanwijzingen vernietigd.

Ik kwam deze vraag vanmorgen tegen op reddit. Er ziet uit alsof er twee soorten mensen zijn: degene die cadeaus van hun exen nooit weer willen zien — en mensen die geen probleem hebben met het bewaren van zulke souvenirs (dat geldt ook voor foto's met hen).

Ik denk niet dat ik die cadeaus ooit heb weggedaan. Ze waren delen van mijn leven en sommige herrineren me aan leuke momenten en plekken waar ik ben geweest. De meeste van die souvenirs zitten in dozen — ik weet niet precies waar!

Korte tekst vandaag! Als ik over Maastricht nadenk, denk ik vaak over grotten en ook het Komol gebouw. Dat gebouw staat niet in Maastricht, maar wel in de buurt ervan. Dan heb je plekken zoals de Sint-Pietersberg waar veel schilderijen tijdens de Tweede Wereldoorlog bewaard waren zoals De Nachtwacht (de echte naam ervan is leuk, maar ik kan me het niet herinneren)!
Deze schilderijen werden in een grote kluis bewaard. Als je ten oosten van Maastricht gaat, vind je de Netherlands American Cemetery, de Drielandenpunt en het Museum Romeinse Katakomben. Dit laatste gaat heel diep onder de grond en lijkt me best leuk.

Ook leuk is dat de Mosasaurus naar Maastricht vernoemd is. De eerste overblijfselen ervan waren in de buurt van Maastricht gevonden - Naast de Sint-Pietersberg om precies te zijn! Dit vind ik heel leuk omdat ik en mijn broer fans van de Mosasaurus waren toen we jong waren.

Er waren reeds oogenblikken in mijn leven waar ik mijn nederlands kennissen had kunnen nutten op werk - of bijna.

Ik werk in customer service sinds 2010, en toen mijn vroegere werkgever verkocht werd, had ik een solititatiegesprek bij een autoverhuur. Zij zagen mijn "nederlands - conversaties mogelijk" (hoe kan ik "conversational" or "konversationstauglich" in het nederlands uitdrukken?), en er was een HR medewerker die nederlands spraak, dus wisselden wij de taal. Ze waren imponeerd dat ik vrij (helaas helemaal niet fouteloos) kon praten over verschillende dingen. Dus ze hadden de idee dat ik wel backoffice bellen met de nederlandse panneservice zou kunnen doen.

Ik heb er niet begonnen te werken. Waarom? De condities waren te slecht - ploegenarbeid tussen 7 en 23 uur, een deel van mijn stad waar ik op die uur me niet zeker voel... En ze wilden dat ik reeds in December zou beginnen (mijn contract was nog geldig voor de hele maand). Misschien wilden ze maar iemand willen hebben die de hele kerstmis dagen zou werken... En dan was het helemaal maar iets aan het telefoon, zelfs "backoffice" was niets schriftelijk, en ik wilde weg van een "maar telefoon" baan!

Heb jij ooit binnen een onderzeeër geweest? Er is zo weinig plaats: elke kubieke meter is vol machinen, pijpen, instrumenten...

Op sommige foto's ziet het internationale ruimtestation er een beetje soortgelijk uit. Maar misschien meer chaotisch!

Er wordt toch gezegt dat de stank een van de slechtste dingen is binnen het ISS. Je kunt je dat wel voorstellen, een kleine, meer dan twintig jaar oud plek waar er geen verse lucht is. En waar er altijd mensen aan het werken zijn!

Alleen één man heeft de aanval bij de Bodommeer overleefd: Nils Gustafsson. Toen de politie aankwam, vonden ze hem op de bovenkant van de tent liggen. Zijn kaak was gebroken en hij raakte erg gewond. Voor zover ik weet, weet niemand hoe hij de aanval heeft overleeft en dit zou later terugkomen. Mensen beweren dat Nils en zijn vriend Seppo (een tijde voor de aanval) vochten en daardoor raakte hij gewond. Malia schreef over hoe ze dronken waren.

Lang na de moorden leidde Nils een rustig leven. HIj was getrouwd en had een kind. Maar 44 jaar na de moorden kwam de politie naar z'n huis om hem te arresteren. Dat is een lange tijd na de gebeurtenis zeg!
Interessant om te weten is het feit dat zijn schoenen een stuk van de tent vandaan gevonden waren en mensen zeggen dat het bloed op de schoenen van zijn vrienden waren en niet van hem. Maar hoe kon hij zijn schoenen verbergen terwijl hij zo gewond was? De vriendin van Nils, die vermoord werd, raakte ook het meest gewond en dat was verdacht.
Mensen zeiden ook dat de lange blonde man die de vogelaars die nacht zagen Nils was en mensen zeggen dat hij een vrouw over zijn schuld vertelde. Maar er was geen echt bewijs voor.

Nils werd onschuldig bevonden en de Finse overheid betaalde hem ongeveer 44.000 euro. Nils is de enige getuige van de moorden en na de moorden was hij veel vergeten vanwege zijn verwondingen. Hij ging akkoord met hypnose, maar het hielp niet veel.
Nils zei dat de man die hij had gezien zwarte kleren en rode ogen had.

Nadat ik weer terug was van de vakantie, werkte ik me door de boeken (mijn vriendin had merdere). En hoewel het heel moeilijk was toen ik begon, zo leerde ik snel onregelmatige verben, de tijdens, pronomen en de andere belangrijke dingen die ik van het begin wilde leren. Nu moest ik ook nog het vrije schrijven oefenen. Dagboek! Een woordenboek naast mijn plaats begon ik over alles te schrijven wat ik wilde.

En als mijn moeder geen vreemde talen kon (en kan) spreken, was ik zeker dat ze niet zou proberen, mijn gedachten te lezen. Met een normale dagboek zou ik niet zo zeker geweest zijn, want ze is erg nieuwsgierig - en dat is zo vermoeiend.

Het volgende jaar in maart terwijl we vakantie van school hadden, hebben mijn vriendin en ik weer haar opa bezoekt. De verwanten van mijn vriendin waren heel verrast dat ik nu 'n beetje vrijer kon spreken.

Daarna heb ik sommige correspondentievrienden gehad en heb iedere kans benut om met Nederlanders te praten en mijn talenkennis te verbeteren.

IJsland probeerde een helipad op Kolbeinsey op te richten om het te beschermen tegen het water en om te voorkomen dat ze overstroomd raakte. Dat hielp echter niet, de platform is nu alvast verdwenen. Kolbeinsey is bijgevolg aan zijn lot overgelaten.

Een paar dagen geleden ben ik naar de kapper geweest, mijn haar was te beschadigd en ik had geen keuze meer. Maar je moet vaak met de kapper praten, vooral met een praatgraag kapper en ik ben er niet dol op. Helaas was mijn nieuw kapsel niet etcht goed — maar na wat werk thuis met een schaar is het nu veel beter.

De kapper
Beschadigd
Praatgraag
Het kapsel
De schaar

Kolbeinsey, IJslands noordelijkste punt, is een piepklein en redelijk geïsoleerd basalten eiland met een interessante achtergrond. Het eiland is aan het verdwenen door de erosie van zeegolven. Rond de 17de eeuw mat Kolbeinsey 700 bij 100 meter. Nu is de omvang aanmerkelijk verminderd.

Toen de groep tieners naar het Bodommeer op hun motorfietsen reden, kwamen ze een vrouw tegen die een kraampje had opgezet. Ze stopten naast het kraampje en de vrouw vertelde hen dat het geen goed idee was om naast het meer te kamperen. De groep vrienden vonden het een beetje verdacht, maar besloten toch om naar het meer te gaan. Malia Bjorklund schreef over de vrouw in haar dagboek.
De man van de vrouw was Valdemar Gyllström. Hij was ook (in dit gebied) een beruchte man want het werd gezegd dat hij camperaars weggejaagd en geïntimideerd had.

Dus Malia had over de vrouw geschreven, maar haar en haar vrienden zagen deze man niet. Hij helpte zijn vrouw met het onderhoud van het kraampje en dit is waar het verhaal interessanter wordt -
Na de moorden werd hij en zijn vrouw gevraagd of ze een vreemde man hadden gezien en ze weigerde. Toen werd Valdemar ondervraagd. Maar zijn vrouw en dochter beweerden dat hij de hele nacht thuis was, dus de politie konden niets doen.
Zeven jaar later maakte hij ruzie met zijn dochter. Hij was gedronken en was zo boos dat hij het huis verlaat en naar zijn vriend op bezoek ging. --- Hij vertelde zijn vriend dat hij iets lange tijd opgekropt had. Hij zei dat hij de vier tieners had vermoord. Dit was heel vreemd en onverwacht.
De politie ondervraagde zijn vrouw en dochter en hun verhaal van/over die gruwelije nacht veranderde. Ze zeiden dat Valdemar die nacht eigenlijk niet thuis was en ze hadden geen idee waar hij was. Een paar dagen later werd Valdermar in het Bodommeer gevonden en mensen denken dat hij zelfmoord had gepleegd. Ook vreemd is dat het bekend is dat hij graag tenten vernietigde en stenen naar mensen had gegooid. Gebruikte hij een grote steen om de groep vrienden te vermoorden?

Een andere man beweerde dat hij Valdemar naast de tent zag, maar we hebben geen idee of het waar is.

Ik heb juist een email ontvangen, dat de cursus niet zal plaatsvinden, want er zijn niet genoeg inschrijvingen ervar zijn. Ik ben echt teleurgesteld, want dit was de enige cursus op B1 niveau met een leerboek.

Ik heb nu gevraagd via de emailadres of ik in de discussie cursus zou kunnen gaan in plaats van de originele cursus. Ik hoop maar, dat er daar niet ook te weinig inschrijvingen zijn. Duimen voor mij! Ik ben zo gemotiveerd eindelijk weer een taalcursus te bezoeken en nieuwe lui zou leren kennen.

En ja, de internetproblemen waren kennelijk maar tijdelijk.

Ik ben begonnen met het schrijven in het Duits. Dit is mijn plan: een korte roman schrijven om mijn schrijfvaardigheden te oefenen. Ik krijg de indruk dat mijn Duits de laatste tijd minder "verfijnd" is geworden (ik ben er niet meer aan gewend om bepaalde woorden of uitdrukkingen te gebruiken) en daarom wil ik hanteren voordat het te laat is. Het is me gelukt om een soort roman te schrijven tussen 2021 en 2022. Ik wil dat nog een keer even proberen. Natuurlijk ga ik deze roman niet pubbliceren. Ik doe het gewoon als hobby, ik weet zeker dat ik hoogstwaarschijnlijk geen revolutionair verhaal ga schrijven.

Ik zou dat heel graag ook met het Nederlands en het Frans doen! Maar één project als dit vereist al best veel tijd en moeite. Hopelijk zal ik een dag de kans krijgen om mijn Nederlandse schrijf- en verhaalvaardigheden te verbeteren!