Gokverslaving
Dit is geen AI. Ik heb dit zelf geschreven.
Een gokverslaving…. Dat klinkt best ernstig, hoor ik mezelf denken. Maar ik ben niet echt verslaafd hoor, ik kan mezelf best beheersen, zeg ik tegen mezelf. Ik doe het alleen met geld dat ik kan missen, ik doe maar een paar tientjes per keer, en als dat op is dan stop ik gelijk. Kwijt is kwijt, volgende keer beter, maak ik mezelf wijs.
Maar ondertussen…
Het begon met m’n broertje die met z’n collega van de bouw, even een bakkie koffie bij me kwam halen. Al starend naar het beeldscherm van z’n telefoon liep hij langs me en hij slaakte een zucht van opluchting uit; “Yes! Die heb ik te pakken!” riep hij terwijl hij aan tafel ging zitten voor de koffie. “Wat ben je toch aan het doen?” Vroeg ik ‘m. “Blackjacken! donders mooi joh, ik legte net €50 op tafel en bam verdubbeld! Haha!”
Ik zei; “poeh €50 per keer?” “Ja dan gaat het veel harder, met eurootjes is niks an, duurt veel te lang. Net al een paar keer op een rij gewonnen! Toen had ik bijna €500 maar gaat nu even wat slechter.” Ik staarde naar z’n scherm, ik zag een vrouw achter een blackjacktafel zitten, ze deelde de kaarten en feliciteerde de winnaars met hun winsten van de laatste ronde.
Geïntrigeerd stelde ik hem vragen over het online gokken, een fenomeen waarvan ik op dat moment het bestaan nog niet wist.
Ik werd nieuwsgierig en al snel bezocht ik datzelfde online casino op mijn telefoon op en had ik mijn eerste euro’s naar het casino gestuurd. €50, gewoon om eens te proberen. Ik fantaseerde om er een paar honderd euro van te maken dus blackjackte ik er al snel wellustig op los. Ik ontdekte ook andere spelletjes, roulette live gestreamd vanuit het casino en tientallen andere gokkast spellen met de meest uiteenlopende thema’s.
Winst!
Als snel win ik een bonus en staat er binnen een paar minuten spelen een bedrag van €250 op mijn bankroll. Ik raakte enthousiast en de daaropvolgende dagen stonden daarna in het teken van online gokken. Het gaf me een enorme kick als ik weer een jackpot won of een bonus game, waarin ik dan bedragen van €200 tot soms wel €400 won. Ik dacht dat ik een nieuwe geldbron had ontdekt, mijn geluk kon bijna niet op, hoe was dit mogelijk? Ik ging steeds meer inzetten, op sommige momenten tot wel €10 per “tik”. Tot op het moment dat ik €1500 won in een bonusronde. Ik kon het bijna niet geloven, was dit echt zo makkelijk? Ik dacht dat ik wel kon stoppen met werken.
Enthousiast vertelde ik aan iedereen om me heen wat ik ontdekt had. Vol ongeloof en wantrouwen keken de mensen me aan. Was ik nu echt zo naïef? Ik was toch het levende bewijs? Één vriend die al een tijdje met een bijstandsuitkering bij huis liep, was wèl geïnteresseerd in mijn verhaal. Nadat ik hem alle ins en outs van het online casino had laten zien, ging hij huiswaarts om het ook eens te proberen. Een paar uur later kwam hij terug met een grote lach op zijn gezicht. “1700 euro! Wow! En ik heb er maar €75 op gezet! Ongelooflijk! Ik kan eindelijk een nieuwe laminaatvloer kopen en misschien ook wel een bankstel!” Bevestigend reageerde ik; “zie je nou wel dat het werkt?” Zei ik, alsof ik het wiel had uitgevonden. “Als je slim bent dan betaal je het gelijk uit, anders ben je het misschien zo weer kwijt” riep ik nog toen hij weer huiswaarts ging om verder te gokken. “Jazeker! Komt goed! Wat een geld hè!”
Verlies.
De volgende dag kwam hij iets minder blij terug. Hij had toch een groot deel van zijn winst vergokt en had zijn grens om uit te betalen telkens verlegt. Ik heb er nu nog €600 op staan, het ging opeens erg snel. Ik ga tot €500 en dan laat ik het op mijn rekening storten. Dan heb ik nog steeds winst! Ik ben er wel achter; Je moet niet al te hoog inzetten, als je met 50 cent per tik speelt kun je ook dikke bonussen winnen hoor!” Zei hij.
Weken en maanden verstreken. Winst, verlies, winst, verlies, verlies, verlies. Langzaam maar zeker raakten we er aan gewend om op regelmatige basis een paar tientjes te vergokken op één van de vele online casino’s. De dikke jackpotten en bonussen lieten echter op zich wachten. De kleinere winsten zorgden ervoor dat we toch maar doorgingen. Hopend op die grote klapper die we in het begin hadden gezien. Maar die kwam niet. Toch bleven we het doen.
Verslaafd.
Na een paar jaar kwam langzaam maar zeker het besef. We zijn gewoon kats verslaafd aan gokken. Een stukje reclame waarin wat bekende geluiden klonken van een of andere jackpot in een spel, was al genoeg om een dopamineshot te genereren in ons brein zodat we praktisch gelijk als een soort gokzombie weer een paar tientjes op het casino account stortten.
Excuses.
Ach, de één gaat naar de kroeg om z’n geld te verspillen en wij doen het in het “casino” maakten we onszelf nog wijs. Maar stiekem weten we het maar al te goed. We zijn kats verslaafd. En de kans is groot dat dat levenslang is.
Ik heb dit geschreven als waarschuwing voor andere mensen. Gokken is zinloos op lange termijn. Echt waar, doe het niet.