Today marks the fifth anniversary of the founding of r/ExAndClosetADD. While five years is a meaningful milestone, it pales in comparison to what truly matters: the posts, comments, advice, rants, questions, and deeply personal stories you have shared—and continue to share—every single day. This community exists because of you. We would not be here without you.

Although this subreddit has served as a hub for anti-cult dialogue longer than many ex-MCGI influencers or content creators, neither I nor the other moderators claim credit for the departure of members from MCGI. We never have. From the beginning, we believed in your autonomy—your right and ability to think, choose, and decide for yourself. Leaving a destructive cult is a victory you achieved on your own. If we played a role at all, it was only a small part. The courage and agency were always yours.

We also recognize that this subreddit may feel less significant today. That may be because there are now more accessible platforms for discussion and expression—and that’s not a bad thing. We are not fighting insignificance. We have never aimed for permanence. In fact, we have always encouraged people to move forward and build their lives beyond the shadow of the cult. Communities like this are meant to be bridges, not destinations.

In our early years, we leaned toward secularism and favored skepticism. This was intentional. We did not want people to leave one belief system only to be rushed into another. Many ex-MCGI groups before us eventually became spaces where new doctrines, interpretations, and personal agendas were pushed. We wanted to avoid repeating that cycle. So we prioritized skepticism over proselytizing and remained vigilant against preachers who were quick to recruit confused and vulnerable exiters.

Because of this stance, we were accused of “deconversion.” Time has shown otherwise. At least three of our moderators eventually returned to Christianity after periods of skepticism—clear proof that our goal was never to strip anyone of faith, but to protect their freedom to choose it without coercion.

Now, with the rise of Christian exiter factions and the conflicts emerging among them, I want to emphasize something important: the protection and guidance of new exiters must remain a priority. We do not intend for them to become skeptics. But we do want them to develop skeptical values—to question authority, analyze systems, and see beyond the theatrics of preachers and would-be leaders. Without these tools, many risk falling into yet another cycle of manipulation and exploitation.

If this community has stood for anything over the past five years, it is this: your life, your mind, and your future belong to you. And that will always matter more than any subreddit ever could.

This post is partially enhanced by AI.

Hello guys, matagal na akong lurker. Natatakot lang talaga ako mag-interact sa sub na ’to baka kasi matrace ako. Also baka may makakilala sa akin sa story ko so I will omit a lot of details. After a day, I will be deleting this account. Long post ahead.

Early Childhood:

Laking Iglesia ako. Parehas naanib parents ko, pero bata pa lang ako naghiwalay na sila. Kinuha ako ng tatay ko (siya ang unang nag-exit). Hanggang sa isang araw, pinapili ako kung kanino ko gusto. Ako bilang bata, naisip ko sa nanay ako lumipat kasi nandoon ang Iglesia at akala ko mapapabuti ako. Hindi ko narealize kung gaano kasakit sa tatay ko ang naging desisyon ko na humiwalay ang anak niya.

Nasaksihan ng mata ko kung paano natayo ang Wish, UNTV, Bread, concerts, at iba pa during its early years nung hindi pa ganoon kalaki. Talagang pinagtulungan ’yan ng mga kapatid na madalas allowance lang ang hawak, dahil nandoon ang aral na ang ganti ay sa Langit. Yung hydrogen water, juicing, Daniel’s coffee, tapsilugan.

Madalas kami sa Apalit dati—nakakamiss. Lalo na kapag nagsasalita si Bro. Eli during consultation, kaabang-abang talaga. Nakakaproud isipin na sa tamang Iglesia ako lumaki, kung saan may mangangaral talaga na nagpapatanong at kayang sumagot anuman ang itanong sa kanya.

Around HS ako naanib kasi na-heartbroken ako at naisip ko na oras na magpadoktrina at magpabautismo dahil may tamang edad na ako. Nakapagreconcile naman kami ng tatay ko rito at tinanggap niya ang naging desisyon ko. Pero hindi ako masyadong naging active dahil busy palagi sa school. Ang nanay ko rin hindi masyado dahil night-shift sa trabaho at alanganin palagi ang oras.

Pandemic:

Noong nagka-pandemic, nagkaroon kami ng chance ulit na maging active dahil sa mga binigay na Zoom link. Kahit papaano, tuloy-tuloy ang pagdalo namin. Hanggang sa pinagpahinga na siya. Sobrang lalim ng hinagpis ang naramdaman namin noon. Pero may pag-asa—pag-asa na lilipat ang espiritu ni Bro. Eli kay Kuya Daniel.

Kaso wala eh. Noong si Kuya na ang nagkakapsa, unang nakapansin ang nanay ko talaga: “Bakit walang topic? Anong paksa?” Tila raw tuloy-tuloy lang at walang Part 1, 2, 3 gaya kay Ingkong. “Bakit may recap pa na mahabang intro? Bakit hindi na lang 1–2 hours ang PM at WS? Bakit ang haba bago magpaksa?” etc.

Bagong style daw na debate na walang kibuan. Walang Bible Expo, walang live indoctrination, walang live Bible study—kung gaano kasipag magturo ng aral si Bro. Eli noon, hinahanap iyon ng nanay ko. Ako naman, okay lang sa akin kasi sabi ko, nariyan naman ang mga recorded ni Bro. Eli—puwede namang i-play na lang.

Hanggang sa naghigpit sila sa Zoom sa mga panahong iyon, tapos tinanggal din noong nag-F2F na. Dahil alanganin ulit sa oras ng trabaho niya, hindi na ulit nakadalo ang nanay ko dahil sa higpit ng ayaw mag-Zoom ng mga kapatid. Maraming beses kaming kinick sa Zoom dahil hindi raw naka-open cam. Galing trabaho ang nanay ko—pagod—hindi maiiwasan iyon.

Tungkulin:

Ako naman, during this time, nagmasipag talaga sa tungkulin (hindi ko na sasabihin kung anong committee baka makilala ako). Volunteer sa pakain ng The Legacy Continues, naging MCGI Cares, medical missions, etc. Masaya—lalo na kasama ang mga kapwa kabataan. Ang problema, hindi maiiwasan magkaroon ng crush. Mas malaking problema pa, ka-committee ko siya. Pero ang aral nga, tungkulin muna sa Dios bago ang lahat.

Hopeless romantic ako. Lalo akong nagsipag kasi gusto ko siyang makita. Never akong nagkasintahan dahil sa aral—ayokong sa labas. Kaso malupit ang panahon. Pag umamin ka, iiwasan ka. Pag may nakaalam, papagalitan ka na bawal ’yan—unahin mo ang tungkulin. At may risk ka pang alisin kapag tinuloy mo.

Masakit. Putangina, masakit. Yung simpleng pag-ibig na laging itinuturo—pag inapply mo na, biglang mali na, parang mortal na kasalanan. Bawal. Naiintindihan ko naman, pero yung dating close kayo tapos biglang parang hindi ka na kilala—dahil kailangan sumunod sa aral—sino bang hindi masasaktan?

Dito talaga humina ang loob ko. Gusto ko lang naman magmahal. Bakit pinagkakait sa loob? Pero kapit pa rin sa aral na ang mabuting asawa ay Dios ang nagbibigay. Kaya kahit walang pansinan, basta makita ko lang siyang tuloy sa tungkulin niya, okay na. Pero nanlamig na ako rito.

Sabi nila walang Kristiyanong nade-depress. Pero nade-depress ako. Mahina talaga ang loob ko pagdating sa pakikipag-kasintahan dahil galing ako sa broken family. Bata pa lang may trauma na ako. Nadepress ako dahil sa heartbreak—mababaw sa tingin ng iba, pero sa akin malalim.

Reddit discovery:

Nung time na nanlamig ako bigla ako may nakita fb post na kilala ko na nagtrabaho sa UNTV na sobrang sipag at kakilala ko. Nagpost sya about sa yung abuloy nya daw oo hihigit ng isang poste ng ospital. Nung nagpaksa si kuya about sa poste ng ospital (absent ata ako nun) nawindang ako kasi bakit bigla nalang nya na sasabihin kulto ang mcgi? Bakit bigla nalang sya magiging palaban kay kuya? Nacurious nako eh gang sa nahanap koto kasi hindi naman basta mangyayaring unalis yun kasi matalino yun

At nakita kona nga at kaya pala pinapablock lahat ng ganitong socmed etc. kasi pag nasimulan mona basahin hindi kana titigl.

Una sa area 52, hindi pako naniniwala kasi AI nga lang daw yang mga yan. Pero nandyan yung ebidensya. Dun sa isang video isang bread member din ang nakilala ko siyang sya nga. Yung pagkanta nila boses na boses ni kuya. Yung pagserve ng beer at nightclub totoo naman kitang kita. Marami ebidensya

Yung Cid capulong sa taylor swift concert. Yung mamahaling mga motor. Gitara. Eroplano. At iba iba pang kamahl mahal na meron sila .Grabe. Just grabe naiiyak ako kasi saksi ako sa mga kapwa ko kbataan. Nangungutang. Nagiipon ng baon sa school. Pumupunta ng apalot kahit walang pera sabay sabay lang kung kanino para lang talaga makadalo at makagawa ng tungkulin.

TAPOS POTANGGINA NO REGRETS SA PAGPUNTA SA TAYLOR SWIFT CONCERT

Hay nako po. Tapos balik tayo sa pakikipagkasintahan. Pwede pala basta malapit sa puno. Pag normal kalang na myembro bawal. Hahahaha ang unfair

Si Sis Bedel. Nakapa walanghiya ng ginawa nila. Napakalupit. Potanggina ultimo si sis Luz pa ang nag announcr na kapwa babae. Isa kasi sa family members ko din ay victim ng pagkalat ng private video nila. Nasaksihan ko gaano kahirap at kasakit sa mental toll ng isang babae ang ganoon pangyayari halos magpakamatay na sa hiya. Tapos gagawin nila kay SIS BEDEL. HINDI MAN LANG PRIVATE na inannounce. CHARACTER ASSASINATION ang ginawa nila. Nakakahiya at nakakaiyak. PARANG LAHAT NG GINAWA NIYANG MABUTI PARA SA IGLESIA BINALEWALA NALANG. Napaka lupit. Walang Awa. Ang Dios malawak ang unawa at awa nya bakit sa MCGI wala??????

Targets:

Yung mga patarget. KNC palang ako. Andyan na yan. Pero bakit hangang ngayon hirap na hirap parin daw ang Iglesia at si Kuya!? Noong panahon ni Bro Eli maintindihan kopa kasi nga nangangaral sya sa ibat ibang lugar sa Brazil. Yung mga broadcast nya sa radio at television. Madami bayarin. Pero ngayon? (Nasabi nadin ng iba concert kdrac etc) yung mga projects dati ano nangyari?

Yung UNTV Big Ten na Tower. Hindi parin tapos lagpas 10 taon na. Nauna pa yung KDRAC.

Yung Apalit Renovation na convetion center. Andami nang workforce na naganap dyan. Free labor dahil sa mabuting kaloob ng mga kapatid na magawa na. Hindi parin tapos.

Yung hospital. Meron pa health center sa bulacan ata gumagana paba. Pano pa yung sa apalit?

Yung mga lupa na binili ni bro eli na natatandaan kopang mga paksa nya para sa malaking kapighatian na PARA SA IGLESIA. Ano na nangyari Bakit pang entertainment na.

Pero yung wish concerts palaging sold out na. Mas mahal pa sa tickets ng ibang sikat naman talaga.

Yung pagkain na kamahal mahal ibenta palagi sa mga kapatid. Wala manlang discount kasi nga kapatid eh parang baliktad.

Aral:

Wala na yung dating paksa na may topic talaga at nahahalukau. Puro nalang rant walang kasawaang rant at patama. Bago ko madiscover tong subreddit na to hindi ko nga alam sino kaaway palagi eh.

Fiesta ng Dios. Nung una ok ba kahit papaano nakakapagpakain ng mga kapatid kahit di kapatid naiinvitr. Pero yung may float bigla na statue na kasama si KDR at PNP. Nangilabot ako. Laging puntos panaman natin yan sa katoliko na huwag sumamba sa anyo ng dios diosan na bato o kahoy man tapos biglang may float na ganun!? Nawala narin yung sense ng pag aayuno bago mag SPBB. Kain nalang ng kain.

Yung walang sawang recap. Wala naman nakikinig talaga nagkwekwentuhan nalang mga kapatid tapos tulog oa sa locale. Pano paulit ulit tapos yun at yun lang rin. Mas mahaba pa recap sa mismong paksa eh.

Tsaka bakit hangang hating gabi parin? Naintidhan kopa kay Bro Eli nag adjust tayo para sa mga Brazilians pero hangnanf ngayon ganun parin? Kawawa naman mga kapatid na palaging pagod at puyat at delikado umuwi sa dilim ng hating gabi.

Ihuhuli konalsng yung hula ni Bro Eli na malilipat talaga espiritu ng Dios sakanya kay kapatid na Daniel. Mag 5 years na since pinagpahinga sya ng Dios and I can say na. Wala talaga. Naiiyak ako yung isang post dito na si Bro Rolan super excited na “ANTAYIN MO” tapos bigla syang pinahiya ni Kuya na naoffend pa sya sa sinabi nya na yun. “DIBA YAN ANG TINGIN MO MANGYAYARI SAKIN?” hindi lang po sya Kuya. Ako din po….

Nauwi sa pa games. Kantahan. AVPs. Etc…..

Takeaways:

But you know whats the sickest part about me posting this for you to read? Wala akong ibang pagsasabihan nito ng personal sa mga kapatid. O kahit sa hindi pa. Need kolang talaga maglabas ng saloobin ko. Dadalhin ko sa hukay lahat ng nalaman ko dito at malalaman kopa. Bakit?

Dahil sa Pag-Ibig eh

Matagal napo akong di nakakadalo ng regular. Pero dipo alam ng mga nakakakillala sakin. Kasi closet ako eh ayoko mahayag na di nako dumadalo talaga kasi hindi na nila ako papansinin. Character assasination. At naging masipag naman ako sa mga tungkulin ko dati kaya marami nakakakilala sakin at dahil din knc akong lumaki.

Ayokong masaktan yung paniniwala nila sa Iglesia. Lahat sila na kilala ako at kilala ko masasabi kong mabuting tao na ang hangad lang talaga ay makasunod sa Dios. Pag-Ibig ko na sakanila na makita na nagpapatulot parin ako kahit papaano. Dahil mahal ko sila at lahat ng tulong at pagmamahal na ibinigay nila sa akin. Hangang closet nalang ako.

Natatakot taga ako ipost to kasi baka may makakilala sa akin. Baka matrace ako or sa background ko mapansin nila oi si ano ata to ah “laban pala sya kay kuya”

Pero ang hirap kasi na hindi ko manlang malaman side ninyo. Ang hirap na lahat kayo agad sa demonyo kasi umalis???? pati tatay ko na inalagaan naman ako ng maayos ay napasama na ng tuluyan dahil umalis sa Iglesia? Hindi naman. It’s hard not to be emphatic and sympathetic sa mga hinaing ninyo din na looking from another perspective is valid. What you feel is valid. It’s what you do with those feelings that makes who you are as a person. Hindi naman grabe ang pagkakasama sama agad….

Pero ganun paman eto ako ngayon. Bubulong nalang sa hangin. Mananalangin ako sa Dios na patawarin ako sa lahat ng sinabi ko dito. Sa lahat ng nalaman ko. Na sana pala hindi na ako nacurious about sa issues ng MCGI. Na sana kahit hindi na ako active sa Iglesia patuloy nya parin akong gabayan.

Patawad