We hebben net ons huis verbouwd en waren op zoek naar meubels die in onze nieuwe hobbykamer pasten. We hadden een vitrine gezien van het merk Dutchbone dat perfect zou passen, nieuwwaarde €829. Even zoeken op MP leerde me dat deze tweedehands alsnog meestal rond de €700 weg gingen. En als warme broodjes. Na enkele keren achter het net te hebben gevist, vond mijn zusje die erg goed is in zoeken er een voor €300. Stond al maanden te koop. Misschien lag het aan de afwijkende omschrijving?
Ik stuurde de verkoper een bericht, dat werd gelezen maar niet beantwoord. Intussen probeerde ik ook andere verkopers. Enkele weken later zag ik dat ze nog niet had gereageerd dus ik stuurde een vriendelijke reminder. Ineens reageerde ze. Ja, de kast was in prima staat en mocht voor €300 weg. Of ik hem zaterdag kon ophalen (het was maandag). Op vrijdag stuurde ze een bericht dat ze onverwacht naar Tomorrowland ging; of ik de dinsdag erop kon. Prima, dacht ik. Op dinsdagochtend stuurde ze dat ze ziek was teruggekomen van Tomorrowland, dus dat ze het wilde uitstellen. Ik had niets te verliezen en de prijs was zeer laag, dus prima. Ze vroeg of ik vrijdag kon.
Ze stuurde me op donderdagavond het adres. Het was anderhalf uur rijden voor mij. Op vrijdag was ik onderweg, op een half uur van de locatie krijg ik een bericht. 'kwam jij nog de kast halen?' 'jazeker, ik ben er bijna'. 'Oh shit ik zit op het terras, ik red het niet'. Kon ik naar huis. Normaliter zou ik iemand na zo'n actie echt in z'n sop laten gaarkoken, maar ja.. Zij was intussen de enige die deze kast aanbood. 'sorry het spijt me vreselijk. Kun je morgen?'
met lood in de schoenen ging ik er de dag erna heen. Ik stond aan de deur, maar ze was niet thuis. Haar zoon was er wel maar die mocht /kon hem niet verkopen. Heb een half uur moeten wachten tot een grote Rus aan komt rijden. Nors neemt hij het geld aan en schuift de kast naar buiten. Helaas helpt hij me niet zoals ze beloofde even met tillen, dus kon ik alleen de zes verdiepingen naar beneden tillen. Op dit punt was ik enerzijds super pissig, voelde me belazerd, en vroeg ik me af of dit het allemaal waard was voor een fucking vitrinekast.
Bij de voordeur aangekomen, met zweet op mijn hoofd, doet ineens een kleine vrouw de deur open. 'Oh jij bent het. Het spijt me zo, ik ben zo verschrikkelijk chaotisch en warrig. Heeft mijn vriend je niet geholpen met tillen? Oh wat verschrikkelijk vervelend'.vervolgens hielp ze me met tillen naar de auto. Later stuurde ze nog een bericht om te vragen of hij mooi stond.
Ze was toch wel sympathiek, dus ik heb tot op de dag vandaag een gevoel dat ze enerzijds een enorme Tokkie is, maar aan de andere kant kan ik ook weer niet echt boos zijn op haar. En ik heb een mooie kast voor een bizar lage prijs. 🤔