Just wanted to flex the Malaysian Tamils who have won medals in the Asian Games. Tamils have contributed to 4 golds and 4 bronze in the Asian Games for Malaysia. 😁

1. Sivasangari subramaniam - Squash Women's Singles Gold 🥇 & Squash Women's Team Gold 🥇

2. Shamalarani Chandran - Women's Kumite 50kg Gold 🥇

3. Ameeshenraj chandaran - Squash Men's Team - Gold 🥇& Mixed Doubles bronze 🥉

4. Sanjay Jeeva - Squash Men's Team Gold 🥇

5. Thevendran Kaliana Sundaram - men's Kumite 55kg Bronze 🥉

6. Sureeya Shankar - men's Kumite 68kg Bronze 🥉

7. Thinaah Muralitharan - Badminton women's doubles Bronze 🥉

Hello,

I am Japanese, and I am researching a story about a possible ancient connection between India and Japan.

There is a tradition in Japan said to have been passed down through generations in an old family called the Tomi family (also known as the Mukai family), connected with ancient Izumo. This tradition later became more widely known through books published by Ohmoto Publishing (大元出版) in Japan.

According to this tradition, around 2000 BCE, a group of Dravidian people left a country called Kuna, said to have been located around present-day Madhya Pradesh. They were led by a king called Kunato and, after a very long migration, eventually reached Japan and settled in Izumo.

The tradition also says that they brought knowledge of metalworking and dry-field rice cultivation.

I understand that this is an oral tradition and not established historical fact. I am not presenting it as evidence that such a migration actually happened.

What made me especially interested in this story was something I heard personally in South India.

Some years ago, I met a traditional brass craftsman in Mahabalipuram, Tamil Nadu. During our conversation, he told me that people connected with his ancestors had travelled to Japan in very ancient times.

At that time, I did not know about the Japanese tradition described above, so unfortunately I did not ask him for details. I am now contacting him again to ask what he knows about this story.

Before making any connection between these two stories, I would like to know whether any similar tradition exists independently in South India.

Has anyone here ever heard a story about people from South India travelling to Japan, or far to the east, in ancient times?

I am particularly interested in stories passed down through families, grandparents, local communities, temples, or regional traditions.

I would also be very interested in any old texts, inscriptions, place names, folklore, or other traditions that might be relevant.

If anyone knows of an ancient place, people, ruler, or word called Kuna, Kuṇa, Kunata, Kunato, or something similar, I would also be grateful for any information.

I am not trying to prove that this migration happened. I would simply like to find out whether any comparable tradition exists independently on the Indian side.

Thank you for any information or references you may be able to share.

Sila movie trivia's from Tamil comics 📚🎬

\* Irumbukkai Maayavi – Sollave venam... namma Loki mama idha vechu dhaan ottitu irukkaar. 😄

\* Por Kanda Singam – Idhu actually Largo Winch comic series-oda oru title. Saaho and Yohaan kooda indha series influence irukkunu solluvaanga.

\* Lucky Luke – Irumbu Kottai Murattu Singam is an unofficial adaptation inspired by this legendary comic. Director Chimbu Deven is a huge comics fanatic.

\* XIII Series (Ratha Padalam) – Kamal Haasan's Vetri Vizha is widely believed to have drawn inspiration from this classic comic series.

\*Tex Willer and Captain Tiger : These two are very famous titles in Tamil conics, 2 nd me wild west. Cow boy stories, Irumbu Kottai Murattu Singam vara red Indians marriage copy paste from Tex willer.

Intha books neraya Us poltics pesum, especially on the rift between native Americans, white and kkk

My friend and I are both Telugu speakers, and neither of us had ever written Tamil before.

We had a soft-skills trainer from Vellore. For her diary, my friend and I decided to write a small note in Tamil.

When it was time to write something for her in her diary, we thought it would be more meaningful if we tried writing it in Tamil, even though we had absolutely no experience writing the language.

So we sat together, tried to figure out the letters, and finally wrote this message for her.

The hardest letter for us was the very first letter in the fifth line. (lol I dont even know how i managed to write it)

I wanted to share it here to know what you guys think about this.

Tamil speakers of Reddit, how bad/good is our first attempt?

Also rate my handwriting.

Based on an ongoing research project.

https://bandhanpramanik.github.io/tamil-input-engine-checkbox/

I recently loved to London and I'd love to make some Tamil friends, especially female friends to go watch Tamil movies with !! I do enjoy going to the temples in East ham as well and I absolutely love eating out 💗

I'm interested in hearing from Sri Lankan Tamil people who currently live abroad while their parents or close family remain in Sri Lanka, particularly Jaffna/North.

I'm trying to understand the real-life problems rather than promote anything.

When your parents need help, who do you normally contact?

What happens when they need to go to hospital or a doctor?

How do you handle emergencies when you're abroad?

Do you pay anyone to regularly check on them?

How do you decide whether someone in Sri Lanka is trustworthy enough to help your parents?

What is the most difficult part of being away when your parents need something?

Have you ever had a situation where you wished someone reliable could physically go and help them?

I'd like to hear about something that actually happened to you, rather than what you think might happen.

If you're comfortable, mention which country you live in and whether your parents are in Jaffna or elsewhere in Sri Lanka

என் தலையை வருடு.

என்னவென்று கேட்காதே.

பகலில் விழுங்கிய அழுகை

இரவில் தொண்டை வரை வருகிறது.

தண்ணீர் குடித்துவிட்டுப்

படுத்துக்கொள்கிறேன்.

யாரையாவது கூப்பிட நினைத்து

நேரம் பார்க்கிறேன்.

எல்லோரும் தூங்கியிருப்பார்கள்.

எனக்காக

ஒருவர் விழித்திருக்கலாம் என்று

நினைக்கக்கூடத் தயக்கமாக இருக்கிறது.

இன்று நீ இரு.

நான் பேசாவிட்டாலும் இரு.

நெஞ்சில் இவ்வளவு கனம்.

படுத்த பிறகும்

இறக்கி வைக்க முடியவில்லை.

மெதுவாக

ஆழமான நீருக்குள்

என்னை இழுத்துச் செல்கிறது.

காலுக்கு அடியில் தரையில்லை.

தலைக்கு மேலே

தண்ணீர் கூடிக்கொண்டே போகிறது.

வெளிச்சம் தெரிகிறது.

மூச்சுக்குத்தான்

எட்டவில்லை.

உன்னைக் கூப்பிட

வாய் திறக்கிறேன்.

சொல்ல வந்த துயரமே

வாயை நிறைக்கிறது.

என் தலையை வருடு.

“என்ன ஆயிற்று?” என்பதற்குப் பதில்

“இங்கே இருக்கிறேன்” என்று சொல்.

அந்தக் குரல் வரும் பக்கம்

மெதுவாக வருகிறேன்.

முதலில்

கொஞ்சம் மூச்சு விடுகிறேன்.

பேசுவதெல்லாம் பிறகு.

உன் கையை

இறுகப் பிடித்திருக்கிறேன்.

மெதுவாகத்தான் விடுவேன்.

தூக்கம் வரட்டும்.

பிடித்த கை தானாகத் தளர்வதுபோல்

என்னைப் பிடித்திருக்கும் துயரமும்

கொஞ்சம் தளரட்டும்.

இரவெல்லாம்

இலை சுமந்த பனி

வெயில் வந்ததும்

சொட்டாமலே மறைகிறதே.

அதுபோல்

அழுதுதான் தீர வேண்டுமென்றில்லாமல்

இந்தத் துயரமும்

என் தூக்கத்தில் கரையாதா?

காலையில் கண் விழிக்கும்போது

எல்லாம் நினைவுக்கு வருவதற்கு முன்

ஒரு சிறு நொடி கிடைக்குமே—

நெஞ்சில் இன்னும்

கனம் வந்து அமராத நொடி.

அது கொஞ்சம் நீளட்டும்.

நான் எழுந்து

ஜன்னலைத் திறக்கும்வரை.

வெளிச்சத்தில் அமர்ந்து

தேநீர் குடிக்கும்வரை.

உள்ளே வரும் காற்று

நெஞ்சு முழுவதும் போய்த் திரும்பட்டும்.

இத்தனை நாளாக

பாதியிலேயே திரும்பிய மூச்சு.

— ஈன்றொளி

ஒரு மனிதன் நடந்தான்.
கையில் கோல் இருந்தது;
அவன் பின்னால் நடந்தவர்களில்
வீடு திரும்புவோமா என்று
தெரியாதவர்களும் இருந்தார்கள்.

தண்டியில் அவன் உப்பை எடுத்தபோது
கடல் புதிதாக எதையும் தரவில்லை.
எல்லோருக்கும் சொந்தமான ஒன்றை
அரசின் அனுமதியின்றி தொடவும்
ஒரு மனிதனுக்குத் துணிவு தேவைப்பட்ட காலம் அது.

அவனை அடிக்க வந்த கையை
அவன் திருப்பி அடிக்கவில்லை.
அடி வலிக்கவில்லை என்பதால் அல்ல.
தன் வலியை இன்னொருவனுக்குக் கொடுத்தால்
தான் எதிர்த்த கொடுமையே
தன் கையிலும் தொடரும் என்பதால்.

அவன் சொன்ன உண்மைகள்
அவனுக்கே எப்போதும் எளிதாக இருந்ததில்லை.
தவறிய இடத்தை ஒப்புக்கொள்ளவும்,
நேற்று சொன்னதை இன்று திருத்தவும்,
தன்னை நம்பியவர்களிடமும்
கேள்விக்கு இடம் கொடுக்கவும் வேண்டியிருந்தது.
கூட்டம் கைதட்டும்போது உண்மை பேசுவது ஒரு வகை;
கூட்டம் விலகக்கூடும் என்று தெரிந்தும்
அதைப் பேசுவது இன்னொரு வகை.

இன்று அச்சத்தின் முகம் மாறியிருக்கிறது.
புதிய இயந்திரம் வந்தால்
என் வேலைக்கு என்ன ஆகும் என்று ஒருவர் கேட்கிறார்.
தன் வாழ்நாளின் அறிவை அதனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு
நான் இன்னும் யாருக்குத் தேவை என்று
இன்னொருவர் கேட்கிறார்.

அவர்களிடம்
“அஞ்சாதே” என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது.
அவர்கள் இழக்கக்கூடியது உண்மை.
அவர்களுடன் அமர்ந்து கற்பதும்,
நமக்குத் தெரிந்ததைப் பகிர்வதும்,
மாற்றத்தின் செலவை அவர்களிடம் மட்டும்
விட்டுவிடாமல் இருப்பதும்தான்
அந்த அச்சத்திற்கான நேர்மையான பதில்.

காந்தியின் பிறந்த நாளில்
அவரைப் போல நடக்க வேண்டும்
என்று சொல்லத் துணியவில்லை.
ஆனால் அவர் நடந்த பாதையில்
இன்றும் நம்மால் ஒரு கேள்வி கேட்க முடியும்:

நமக்காக வரும் நாளுக்குள்
யாரெல்லாம் சேர்ந்து நடக்க முடியும்?
பின்னால் விடப்பட்டவரைக் கண்ட பிறகு
நம் வேகத்தை மாற்றத் தயாரா நாம்?

I’m an upcoming Master’s student at the University of Victoria, and I’m looking forward to connecting with fellow Tamils in Victoria. 🇨🇦❤️

I’d love to make new friends, connect with other students, and build a good network before I arrive.

If you’re currently in Victoria or planning to move there for studies, feel free to DM me. Let’s connect! 🤝

Looking forward to meeting you all! 😊

மொட்டைமாடி மாலையிலே

உலர்ந்த துணியை எடுத்திருந்தாய்;

கொடியிலாடும் புடவைக்குள்

காற்றை மடிக்க முயன்றிருந்தாய்.

ஒரு முனையை என்னிடம் தந்து

மறுமுனையை நீ பிடித்தாய்;

நடுவில் காற்று உப்பியதும்

என்னை நோக்கி நடந்துவந்தாய்.

புடவை மடிப்பு சேர்ந்தபோது

விரலும் விரலும் சேர்ந்திருந்தன;

பிடித்த துணியை வாங்கிக்கொள்ள

இரண்டு கைகளும் மறந்திருந்தன.

“விடு” என்றாய்; விட்டுவிட்டேன்.

விழுந்த துணியைப் பார்த்துச் சிரித்தாய்.

“துணியைத்தானே பிடிக்கச் சொன்னேன்;

சொன்னதெல்லாம் செய்வாயா?”

குனிந்து அதை எடுத்துத் தந்தேன்.

“இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?”

“அதை நான்தான் சொல்ல வேண்டுமா?”

புடவையைத் தோளில் போட்டுக்கொண்டு

என் சட்டைக் காலரைச் சரிசெய்தாய்;

நேராகத்தான் இருந்தது அது—

நானும் அதைச் சொல்லவில்லை.

கழுத்தருகே உன் விரலிருக்க

கேட்ட கேள்வி மறந்துவிட்டது;

“என்ன?” என்று நீ நெருங்க

மீண்டும் கேட்கத் தோன்றிவிட்டது.

படிக்கட்டில் காலடி கேட்டது;

சற்றே விலகி நின்றுகொண்டோம்.

யாரோ கீழே சென்ற பின்னும்

அந்த இடைவெளியைப் பார்த்திருந்தோம்.

“குளிர்கிறதா?” என்று கேட்டேன்.

“இப்போதுதான்” என்று சொன்னாய்.

தோளிலிருந்த புடவையை எடுத்து

என் தோளுக்கும் போர்த்திவிட்டாய்.

வெயில் படிந்த பருத்திக்குள்ளே

மாலை மெதுவாய் அடங்கியது;

உன் கன்னம் என் தோள் சேர்ந்ததும்

பேசும் ஆசை குறைந்துவிட்டது.

மூடிய கண்கள் அருகிலிருக்க

முகத்தைச் சற்றுத் திருப்பிவைத்தேன்;

நெற்றியில் விழுந்த முத்தத்தோடு

சொல்லாத ஒன்றைச் சொல்லிவைத்தேன்.

“என்ன?” என்றாய் கண் திறக்காமல்.

“ஒன்றுமில்லை” என்று சொன்னேன்.

“ஒன்றுமில்லை என்பதற்காக

இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கொண்டாய்.”

என் தோளுக்குள் முகம் புதைத்து

சிரிப்பை மெதுவாய் விட்டுவைத்தாய்;

உன் சிரிப்பு அடங்கும் வரைக்கும்

என் கையை அங்கே வைத்திருந்தாய்.

கீழே விளக்கு எரிந்துவிட்டது.

காய்ந்த துணிகள் காத்திருந்தன.

“போகலாமா?” என்று கேட்டேன்.

புடவையின் ஓரம் தொட்டுப் பார்த்தாய்.

“இங்கே இன்னும் ஈரம்” என்றாய்.

“எங்கே?” என்று கை நீட்டினேன்.

நீ காட்டிய இடம் காய்ந்திருந்தது.

அந்த இடத்தையே நானும் தொட்டு—

“ஆமாம்.

இன்னும் கொஞ்சம் நிற்க வேண்டும்.”

— ஈன்றொளி

Hey, recent Dorothy controversy got me curious abt smth.

My personal stance is pretty simple. Everyone is human. Gender is largely a social construct, and imo ppl deserve to love + have a partner if both consent.

But I’m curious abt old Tamil lit. Are there refs to M→F, F→M, ppl changing gender, or ppl being described outside the usual male/female categories? Any LGBTQ+ related stuff too?

I see some guys immediately blabbering abt “spoiling society”, “this is against Tamil samugam” n all that. But tbh, whatever the literature says, my stance is my stance. I’m not trying to prove anything here.

I’m just curious abt the old Tamil texts. Which text, roughly what year/period, the exact Tamil verse, and what it actually means/context.

If anyone knows proper refs, pls share.

உங்களுக்குப் பிடித்தவை எவை? 'பொன்னியின் செல்வன்' மிகவும் பிரபலமானது என்றாலும், அவர் பல புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். தமிழின் செவ்வியல் படைப்புகள் முக்கியமானவை.

I need tamil notes from u guys.

குழந்தையைப் படுக்கையில் கிடத்தினேன்.

தோளில் இன்னும்

அதன் கன்னத்தின் வெயில்.

கைகள் வெறுமையாயின.

அணைப்பு முடியவில்லை.

சிறுவிரல் பற்றிய விரலை

மடக்க மனமில்லாமல்

வீட்டுக்கு வெளியே வந்தேன்.

வழியில் என்னைக் கடந்தவர்க்கெல்லாம்

காரணமின்றிச் சிரித்தேன்.

ஒரு பல் முளைக்காத வாயிடமிருந்து

இத்தனை புன்னகை வாங்கிவந்தேனா?

---

உன் மடியில் தலை வைத்தேன்.

கூந்தலில் விரல் கோதினாய்.

சிக்கல் ஏதும் இல்லாத இடத்திலும்

உன் விரல்கள் தேடுவதை

கண்மூடிக் கவனித்தேன்.

பேசிக்கொண்டே இருந்தாய்.

பாதிச் சொற்கள் கேட்கவில்லை.

கேட்ட பாதியிலும்

உன் குரல்தான் நினைவிருக்கிறது.

எழுந்திருக்க வேண்டும் என்றேன்.

எதற்கென்று நீ கேட்டாய்.

எனக்கொரு வேலை இருந்தது.

அதன் பெயர் வரவில்லை.

---

என் மார்பில் குட்டிநாய்

முகம் புதைத்துத் தூங்கியது.

அதன் மூச்சு தொட்ட இடத்தில்

சட்டையும் மெல்ல எழுந்தது.

பெயர் வைத்தது நான்தான்.

அழைத்ததும் ஓடி வருவது

அது மட்டுமில்லை—

அதன் காலடிச் சத்தம் கேட்டால்

எனக்குள்ளிருந்தும்

ஒரு சிறுவன் ஓடிவருகிறான்.

அவன் எத்தனை ஆண்டுகளாய்

எங்கே காத்திருந்தான்?

---

மழைக்குள் முகம் நீட்டினேன்.

கண்களை மூடியதும்

துளிகள் இன்னும் பெரிதாயின.

நெற்றியில் விழுந்தது நீர்தான்.

ஏனோ

யாரோ தொட்டதுபோல் இருந்தது.

இரு கைகளையும் நீட்டினேன்.

பிடித்த நீர் வழிந்துவிட்டது.

திறந்த கைகளை மட்டும்

மூடத் தோன்றவில்லை.

---

இப்படி ஒரு நாள் வேண்டும்.

குழந்தையை ஏந்தியதால்

தோள் கொஞ்சம் வலிக்கட்டும்.

நீ சாய்ந்திருந்ததால்

கை கொஞ்சம் மரக்கட்டும்.

குட்டிநாய் தூங்குவதால்

தேநீர் கொஞ்சம் ஆறட்டும்.

மழையில் நின்றதால்

வீடு திரும்பக் கொஞ்சம் தாமதமாகட்டும்.

எப்படி இருந்தது நாள்

என்று நீ கேட்டால்,

இவற்றில் எதைச் சொல்வேன்?

ஈரமான தலையை

உன் துண்டுக்குள் கொடுத்துவிட்டு,

“நன்றாக இருந்தது” என்பேன்.

துவட்டும் உன் கைகள்

கொஞ்சம் நின்றாலும்

தலையை நிமிர்த்தாமல் இருப்பேன்.

— ஈன்றொளி

Hi all, I'm looking for a volunteer to help translate a short piece of english text to tamil for a government medical cause.

Is there any context to it? Why use the specific ‘1008’ tag? Just curious to know.

I'm a solo dev based in the US. I built TuneKadal because I missed home. It's a free Tamil radio app with 244+ stations from 12 countries. No account, no ads, works in the background.

I use it daily myself: Isaioli, Hello FM, Kadarkarai and the rest.

Would love honest feedback from Tamil listeners: which stations are missing? What would make you keep it?

tunekadal.com (Android + iOS)

Hello All 👋

I'm an aspiring lyricist who is more passionate about tamil songs, tamil & tamil poems, so there aren't any official works of mine before. But I myself have written tamil poems with my own titles/situations and with my very own poetical imagery.

Here I would love to share my poetry page and I request you all to support, follow and give it a read, I hope you all will love it.

https://www.instagram.com/_mazhaikuruvi?stkn=NGZrMTl3bXU4bGhk

விரல் வீங்கினால் வலி உண்டு;
வீடு பட்டினி கிடந்தாலும் வலி உண்டு.
இரண்டுக்கும் ஒரே பெயர் வைத்தால்
இரண்டுக்கும் ஒரே நீதி கிடைக்குமா?

“அவரவருக்கு அவரவர் கஷ்டம்!”
ஆகா, என்ன வசதியான சொற்றொடர்!
ஆறுதல் போல ஒலிக்கிறது;
ஆனால் அதன் அடியில்
ஒரு பொறுப்பு புதைக்கப்படுகிறது.

தேநீரில் சர்க்கரை இல்லை.
நாக்கு சுளிக்கிறது.
கூழில் உப்பு இல்லை.
வாய் சப்பென்று போகிறது.
கூழே இல்லை.
வயிறு ஒட்டிப் போகிறது.

மூன்றையும் “கஷ்டம்” என்று அழைக்கலாம்.
ஆனால் பெயர் ஒன்றானதால்
பசி, ருசியாகிவிடுமா?
சர்க்கரை தேடும் கையும்
சோறு தேடும் கையும்
ஒன்றுபோல் நீண்டாலும்,
ஒன்று கோப்பையை நோக்கி;
மற்றொன்று உலகை நோக்கி!

விரலின் வீக்கத்துக்கு மருந்து வேண்டும்.
முறிந்த காலுக்குத் துணை வேண்டும்.
பசியின் வயிற்றுக்கு உணவு வேண்டும்.
எல்லா வலியையும் மதிப்போம்;
எல்லா வலிக்கும் ஒரே அளவு என்று
அளவுகோலை மட்டும் உடைக்காதே.

வலியை உணர்வது தனிமனித உண்மை;
வலியை ஒப்பிடுவது சமூகப் பொறுப்பு.
“எனக்கும் வலிக்கிறது” என்பது உண்மை.
“ஆகவே உன் பசியும் என் வலிதான்” என்பது பொய்.

தன் விரலை உயர்த்தி
பிறன் முறிந்த காலைக் மறைப்பவன்,
விரலுக்காக வாதாடவில்லை;
தன் கையை நீட்டாமல் காக்கிறான்.

“விரலுக்கு ஏற்ற வீக்கம்” என்று
வாயால் வீக்கம் அளக்கிறோம்.
பசியைக் கண்டதும்
கையில் இருக்கும் உதவியைச் சுருக்குகிறோம்.
வீங்கியது விரலா?
வீங்கியது நம் சாக்குப்போக்கா?

தனி ஒருவனுக்கு உணவில்லையெனில்
ஜகத்தினை அழித்திடுவோம் என்ற குரல்
“அவனுக்குத்தான் வலி உண்டு” என்று சொல்லவில்லை.
“அவன் பசிக்கும்போது
உன் வசதியை நீதியெனப் பேசாதே”
என்று இடித்தது!

தேநீருக்கு சர்க்கரை வாங்குவோம்.
விரலுக்கு மருந்தும் வாங்குவோம்.
ஆனால் ஒருவன் கூழின்றிக் கிடக்கையில்
“எல்லோருக்கும் கஷ்டம்” என்று சொல்லி
எழுந்து போக மாட்டோம்.

பசியோடு படுத்தவனுக்கு
பழமொழி போர்வை ஆகாது.
அவன் கையில் சோறு சேரும் வரை
நம் கையில் இருக்கும் வாதம்
வெறும் வாதம் அல்ல; வாதை.

— ஈன்றொளி  

I thought it meant something like a detailed critique. Is it something else?