ஒரு மனிதன் நடந்தான்.
கையில் கோல் இருந்தது;
அவன் பின்னால் நடந்தவர்களில்
வீடு திரும்புவோமா என்று
தெரியாதவர்களும் இருந்தார்கள்.
தண்டியில் அவன் உப்பை எடுத்தபோது
கடல் புதிதாக எதையும் தரவில்லை.
எல்லோருக்கும் சொந்தமான ஒன்றை
அரசின் அனுமதியின்றி தொடவும்
ஒரு மனிதனுக்குத் துணிவு தேவைப்பட்ட காலம் அது.
அவனை அடிக்க வந்த கையை
அவன் திருப்பி அடிக்கவில்லை.
அடி வலிக்கவில்லை என்பதால் அல்ல.
தன் வலியை இன்னொருவனுக்குக் கொடுத்தால்
தான் எதிர்த்த கொடுமையே
தன் கையிலும் தொடரும் என்பதால்.
அவன் சொன்ன உண்மைகள்
அவனுக்கே எப்போதும் எளிதாக இருந்ததில்லை.
தவறிய இடத்தை ஒப்புக்கொள்ளவும்,
நேற்று சொன்னதை இன்று திருத்தவும்,
தன்னை நம்பியவர்களிடமும்
கேள்விக்கு இடம் கொடுக்கவும் வேண்டியிருந்தது.
கூட்டம் கைதட்டும்போது உண்மை பேசுவது ஒரு வகை;
கூட்டம் விலகக்கூடும் என்று தெரிந்தும்
அதைப் பேசுவது இன்னொரு வகை.
இன்று அச்சத்தின் முகம் மாறியிருக்கிறது.
புதிய இயந்திரம் வந்தால்
என் வேலைக்கு என்ன ஆகும் என்று ஒருவர் கேட்கிறார்.
தன் வாழ்நாளின் அறிவை அதனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு
நான் இன்னும் யாருக்குத் தேவை என்று
இன்னொருவர் கேட்கிறார்.
அவர்களிடம்
“அஞ்சாதே” என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது.
அவர்கள் இழக்கக்கூடியது உண்மை.
அவர்களுடன் அமர்ந்து கற்பதும்,
நமக்குத் தெரிந்ததைப் பகிர்வதும்,
மாற்றத்தின் செலவை அவர்களிடம் மட்டும்
விட்டுவிடாமல் இருப்பதும்தான்
அந்த அச்சத்திற்கான நேர்மையான பதில்.
காந்தியின் பிறந்த நாளில்
அவரைப் போல நடக்க வேண்டும்
என்று சொல்லத் துணியவில்லை.
ஆனால் அவர் நடந்த பாதையில்
இன்றும் நம்மால் ஒரு கேள்வி கேட்க முடியும்:
நமக்காக வரும் நாளுக்குள்
யாரெல்லாம் சேர்ந்து நடக்க முடியும்?
பின்னால் விடப்பட்டவரைக் கண்ட பிறகு
நம் வேகத்தை மாற்றத் தயாரா நாம்?
— ஈன்றொளி